Bij Alkmaar begint de victorie

De laatste wedstrijd van dit seizoen wacht US4 een onmogelijke klus: 3 punten achterstand overbruggen tegen en bij directe concurrent Tebunus Alkmaar1, waarvan thuis met 7-3 verloren werd (toegegeven, de heren uit ons team speelden toen onder de maat, maar toch.)

Niels reed, die ochtend teruggekomen van hoogtestage in Qatar, het team de A-10 op en we stonden meteen muurvast in de file. Op kunstige manier gingen we een stukje achteruit en draaiden om, om de ring de andere kant op te rijden, toen de file opeens bleek op te lossen. We draaiden dus gewoon weer in ‘de normale richting’ de ring op. “Het is nu al een legendarische avond” zeiden we.

In Sportcentrum de Meent, de nieuwe blokkendoos naast de ijsbaan, stond Sander al klaar om ons aan te moedigen en te coachen. Dat gaf al meteen een extra impuls. In de 1e partij won Niels degelijk van Saad, waarna Sylvia en Jurgen, zoals vaker gebruikelijk hun ‘opwarmpotje’ verloren. Maar wel met een goed gevoel qua spel! Het dubbel van Sylvia en Niels was geweldig. Weergaloze rally’s, regelmatig afgemaakt met een droge backhandklap van Syl. Uiteindelijk won US in vier games van het bijna onverslaanbaar geachte Alkmaarse dubbel. Daarna de kraker tussen Paul Bakkum en Niels. In een wedstrijd van hoog niveau overklaste Niels in 3 strakke games het goede spel van Paul. En zo stond er opeens 2-3 op het scorebord, waar Alkmaar op 4-1 had gerekend. Daarmee begon de spanning op te lopen, want Alkmaar had nog 2 punten nodig, en deze 2 ‘zekere’ punten waren dus al naar US gegaan. US bleef, geholpen door de goede tips van Sander, heel gefocust en slim spelen. Sylvia verloor nog de 1e game tegen Saad Hammadi, maar daarna ging ze actief spelen en won gedecideerd. Jurgen zorgde ervoor dat Patrick Bijl niet lekker in zijn spel kwam en nam zo revanche voor de povere vertoning in de thuiswedstrijd. Sylvia was vast van plan opnieuw van Paul te winnen en dat leek ook te gebeuren, maar bij 1-0 voor en 9-7 voor in de 2e game kwam Paul door ‘handigheidjes’ terug, waarna hij zichzelf weer in de wedstrijd terug knokte en nipt won. De laatste 2 wedstrijden moesten dus gewonnen worden. Niels maakte er een kraker van. Na verlies in de 1e won hij de 2e dik (3-11) en ook de 3e. Maar daarna kwam Patrick, intussen al flink op dronk, terug en won de 4e. De laatste game ging gelijk op, maar Niels won uiteindelijk (in onze objectieve ogen volledig verdiend) met 11-9. “Geen moment in de problemen geweest”. Jurgen mocht toen tegen Saad proberen het huzarenstukje af te ronden. Saad was continu –en veel te vast- aan het aanvallen, met degelijke spinballen. Gelukkig kon Jurgen af en toe met slimme balletjes en een verdwaalde bolle topspin de 1e 2 games naar zich toe trekken. Bij 2-6 voor in de 3e ging hij echter denken (jammer, moet je niet doen) en kwam Saad terug. Het Alkmaarse publiek bonkte van plezier vanuit de kantine bijna de ramen kapot om Saad aan te moedigen. Maar Jurgen hield het hoofd (enigszins) koel en kwam 0-6 voor. Saad kwam nog terug tot 5-7, maar door luide aanmoedigingen van Sander, Syl en Niels bleef Jurgen ‘gewoon spelen’. En won met 7-11 de final game. De Houdini-act was gelukt, het onmogelijke was gebeurd: tegen de verwachting in gehandhaafd in de 1e klasse! We sprongen bijna tegen het dak (6m hoog) van vreugde. Topdag! En als de koelkast om 1 uur niet leeg was geweest, en we niet het pand uit werden geschopt door de norse beveiliger, dan was het nog lang onrustig geweest…het werd een vrolijke terugreis!

Verslaggever: Jurgen

Geef een reactie