Dag Lieve Dennis…

Onze lieve, vrolijke en zeer levenslustige vriend en clubgenoot Dennis Römer is op 04-08-2004 op 40 jarige leeftijd na een kortstondig ziekbed overleden. Met verbijstering, ongeloof en groot verdriet is dit nieuws binnen US ontvangen.Dennis is in 1984 lid geworden en hij heeft zijn sporen binnen de vereniging snel verdiend.
In 1985 werd hij clubkampioen, waarna hij nog vele jaren op een hoog niveau heeft getafeltennist. Behalve met zijn sportieve prestaties
is hij op veler wijze een toegevoegde waarde geweest binnen de vereniging. Als tekstschrijver was hij medeoprichter van het US krantje ‘how about US’ welke hij van vele mooie teksten heeft voorzien.

Als barman bij tafeltenniscentrum De Keizersgracht heeft hij de sfeer (en daarmee vaak ook de uitslag) van menige competitiezaterdag bepaald.
Op competitie-avonden, toernooien, etentjes, feestjes, e.d. gold dat als Dennis binnenkwam, de sfeer gelijk omhoog sprong. Zijn overlijden
heeft een heel diep gat geslagen in onze vereniging, we zullen zijn aanwezigheid altijd blijven missen.

We wensen de familie en naaste vrienden en vriendinnen van Dennis alle sterkte toe met het
verwerken van dit verlies.

Op 27 december 2004 getekend door: Karen
Het boek is inderdaad prachtig en ik heb er erg om gelachen. Met name om de e-mailwisselingen binnen US tafeltennis. Je foto aan de voorkant zie ik elke dag, dus ook ik denk nog regelmatig dat ik je zie fietsen of ergens zie lopen. Ben laatst gaan eten in Ko Chang (Thai op de Westerstraat) en daar lijkt de eigenaar op jou, ik zag jou ook zo een praatje maken met de gasten, en hen een lekker bordje voorschotelen en biertje brengen.Ik was er graag met je gaan eten!

Op 7 december 2004 getekend door: klaas en marion.
dennis,we kennen je broer eric.we hebben jou en je familie op feesten van eric meegemaakt.we hoorden pas van je overlijden en we zijn verbijsterd.we wensen eric en zijn familie veel sterkte

Op 22 november 2004 getekend door: Pieter Koenders / Sylvia Witteveen

Dag Lieve Dennis,

Je bent er nu al ruim drie maanden niet meer. Dat is best lang…. We missen je nog steeds. Soms lijkt het alsof we je zien zitten, maar dat is natuurlijk niet zo….. Soms denken we hé daar zal Dennis wel aankomen, laten we alvast een Koninckje bestellen, maar dat kan natuurlijk niet…… Daarom hebben we een fraai boek over je gemaakt: Het Boek van Dennis, met hierin je debuut als schrijver in de vorm van je eerste postume roman: Dennis in Sambaland. Echt top, met ook mooie foto’s. Ook hebben we een CD voor je gemaakt: De CD van Dennis, met al je favoriete nummers… Ook heel mooi. Vorige week hebben dit boek uitgereikt aan 150 van je beste vrienden. Een unieke bijeenkomst in je lievelingskroeg De Oranjerie. Een bijeenkomst om nooit te vergeten….

Dit is waarschijnlijk het laatste bericht op je condoleance register. Het leven gaat immers door. Maar het boek en de CD helpen ons enorm om je nooit te vergeten en je altijd met een warm gevoel te herinneren. Dennis, proost en tot later wellicht…..

Op 17 november 2004 getekend door: Ellen Oudejans

Lieve familie van Dennis,

Dennis ken ik niet, hoewel ik hem wel even gezien moet hebben op de verjaardag van Erik.

Erik ken ik wel: als een geweldige, lieve, enthousiast collega. Helaas zijn Erik geen collega’s meer…maar komen we elkaar nog wel tegen. Tijdens zo’n ontmoeting vertelde Erik mij over het overlijden van Dennis. Zo verschrikkelijk! Zo vreselijk! Zo verdrietig! Ik wens jullie, lieve (dat weet ik ook van Erik) familie, heel veel kracht en sterkte, Ellen

Op 3 oktober 2004 getekend door: Yolanthe Romer
Namens Dennis vader,moeder en broers en zussen wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor al het medeleven en alle lieve woorden!Het is voor ons een grote troost!

Op 22 september 2004 getekend door: Peter Kroezen
Dennis, we kennen elkaar bijna 20 jaar en sinds onze eerste tafeltenniswedstrijd, jij voor US en ik voor Tempo Team, hebben we elkaar honderden keren gezien. Ik speelde met Theo Nooij op de Keizersgracht op dinsdag en meestal was jij er dan ook. Maandagavond speelde in bij HOK en hoewel je er een hekel aan had om die bridgers te bedienen was je er toch vaak. Je hebt nog teksten voor me gekorrigeerd zowel voor de bank waarvoor ik werkte (Schretlen & Co) als voor mijn optieboekje dat ik aan het schrijven was. We hadden het altijd gezellig met elkaar en toen ik het verschrikkelijke nieuws van Erik Kirchhof hoorde kon ik dagenlang aan niets anders denken. Hoewel het kontakt minder was sinds ik in het zuiden woon, zal ik je missen, maar ik heb gelukkig een hele hoop positieve herinneringen aan je.

Op 8 september 2004 getekend door: Mark Heemskerk

Humor, levenslust en energie. Zo zag en zie ik Dennis. Een mooi verhaal en een gulle aanstekelijke lach.

Ik wens familie, vrienden en kennissen sterkte toe bij dit verlies

Op 8 september 2004 getekend door: Cisca Duijm

Dag lieve Dennis,Nog maar zo kort geleden hebben we elkaar, na jaren, eindelijk weer eens een keertje gesproken op een feestje van je beste vrienden, Saskia en Hans. Het was zo leuk om bij te praten en elkaars toekomst en heden te bespreken. Het is zo vreselijk dat die toekomst voor jou zo kort is gebleken. We wensen je familie en alle vrienden sterkte toe in de komende tijd. We zullen je nooit vergeten.

Cisca en Han

Op 2 september 2004 getekend door: Erna, zus van Hanni

Lieve Dennis,Rot geschrokken zijn we, zo’n leuk joch.

Altijd lol in Squash City, en altijd luidruchtig elkaar gedag zeggen, als we elkaar op straat tegen kwamen. Met mijn hondje langs je huis lopen, kijken of je thuis was, meestal niet. En wat keek je raar toen ik zei dat ik wist wat voor onderbroeken je droeg, daar snapte je niks van. Je wist niet meer dat je je wasje op het balkon had hangen, allemaal onderbroeken, we hebben er smakelijk om gelachen. Nooit loop ik meer langs je huis, ik zou het niet aankunnen. Hanni en ik vinden het heel erg dat we het zo laat gehoord hebben, want we waren zeker op je begravenis gekomen. Lieve Dennis, heel veel mensen hielden van je, wij ook! Heb het goed daarboven, en let op ons. Veel liefs.

Op 1 september 2004 getekend door: Lida en Panc. Korthouwer

Lieve Dennis,We kennen je niet persoonlijk, maar toch hbben we dag in dag uit met je meegeleefd. Wel hebben we alles gehoord van je broer, Eric en hebben ongeveer eenzelfde voosrstelling van je als wij hebben van Eric: hartelijk, warm en genietend van het leven.

We leven intens mee met Eric en zijn naaste familieleden en ook met diegenen

die jou goed hebben gekend.

We wensen allen de kracht toe om dit

smartelijk verlies te kunnen dragen.

Veel liefs!

Lida en Panc.

Op 1 september 2004 getekend door: “de zusjes Erna en Hanni
Jezus Dennis, hoe is het mogelijk wij kunnen het niet begrijpen> Jij met je humor en glim ogen. Altijd even dollen en een gezellig praatje. Wij hebben je leren kennen samen met Ad en Klaas Jan en de andere mannen waar mij de namen even van ontschoten zijn, als een leuk stelletje sportieve maffe mannen, die wel van een borreltje houden……maar altijd netjes en correct. We hebben wat gelachen bij S.City samen met Janneke en Sjoert en Fleur en Jan en Hanneke en noem maar op, altijd op maandag onze maandag, onze gezellige maandag. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Maar je heb ons een ding geleerd, leven is mooi maar geniet zo lang het mag. Positief en met veel humor. We zullen het proberen vol te houden met jou in gedachte als een voorbeeld. We zullen er nog een op je nemen,………rust zacht lieve schat. Erna en Hanni

Op 25 augustus 2004 getekend door: Marja TeuwenL

Lieve Dennis,Ik ken jou niet persoonlijk, maar wel je broer Eric en als je op hem lijkt(en uit alle reacies kan ik opmaken dat dat zo is)laat jij heel veel mooie herinneringen na.Ik hoop dat die herinneringen een troost zijn voor alle mensen die jou nu moeten missen.

Je hebt in elk geval een blijvende plaats in heel veel harten ingenomen.

Liefs en heel veel sterkte voor familie en vrienden,

Marja

Op 25 augustus 2004 getekend door: Peter Ritmeester

De avonturen van Dennis op Ios

Hoe prettig het met Dennis toeven was, is hier al vaak verhaald, en kan ik me alleen maar bij aansluiten. Maar misschien is het ook eens aardig te vertellen hoe het in 1992 was om met Dennis twee weken op een Grieks eilandje door te brengen. Lang geleden weliswaar, maar Dennis was toen ook al onmiskenbaar Dennis.

Na geboomd te hebben over wat voor een geweldig eiland Ios was — we waren er allebei al eens geweest — besloten we de daad bij het woord te voegen en boekten we twee weken. Met zijn tweetjes, zonder onze vriendinnen, die toch wel wat jaloers waren. En misschien ook wel een beetje ongerust, gezien de reputatie van dit feesteiland.

Vliegen naar Athene, vervolgens 9 uur op een boot, en na aankomst — uiteraard — rechtstreeks naar pension Maria waar Dennis de vorige keer al had geslapen. Vanzelfsprekend herinnerde Maria (50) zich die leuke jongen nog levendig en was de ontvangst zeer warm — hoewel ik moet bekennen dat ik bij een andere gelegenheid wellicht had gemeld dat dit vermoedelijk slechts gespeeld was. Maakt niet uit, Dennis deed in elk geval van harte mee, met als gevolg dat de rest van het pension dacht dat Maria’s verloren zonen waren teruggekeerd. Na vijf minuten zat de stemming er al goed in en zaten we op de veranda of we er al maanden waren.

Zoals bekend had Dennis vaak last van een goed humeur. Leuk voor een avondje, maar twee weken lang de hele dag? Zou ik na een paar dagen niet zelf ook last krijgen van *zijn* goede humeur? Dat was dus in het geheel niet het geval: Dennis was bijzonder relaxed, vond het heerlijk urenlang in een boek te lezen. Hij zat ook goed in zijn vel en was nergens naar op zoek. Een ander angstbeeld dat ik van tevoren had: Dennis geflankeerd door meisjes en ik me maar overbodig voelen. Iets dergelijks kwam welgeteld één keer voor, maar hij wist zich daar vakkundig snel van te ontdoen. Hij was er niet in geïnteresseerd, hij wilde liever met zijn vriend een boompje opzetten. Of hij was zo attent te beseffen dat het voor mij niet prettig zou zijn.

Beslist ook niet alleen maar grapjes maken of nadrukkelijk aanwezig zijn: we hebben veel, prettig en ook vaak serieus gepraat, en echt niet alleen maar over koetjes en kalfjes. Het was ook heel makkelijk om níet te praten: stiltes waren niet ongemakkelijk, maar natuurlijk: gingen we gewoon lekker lezen of kijken wat er allemaal om ons heen gebeurde.

Onze dag zag er ongeveer als volgt uit: wakker worden om een uur of 11, uitgebreid ontbijten met koffie, en om een uur of 2 richting een van de drie stranden. Op het strand stonden we ofwel in het water met een bal of iets anders gooibaars te klooien, of we gingen afkoelen in een van de strandtenten onder het genot van een Griekse salade, een spelletje of een goed boek. Geweldig waren de uurtjes wanneer het strand begon leeg te lopen, en de zon aan het zakken was.

Weer naar het pension voor een douche en schone kleren, even bijpraten met Maria of de andere gasten, om vervolgens naar een restaurantje te gaan. Druk, druk druk, … meestal zaten we niet voor tienen te eten. Na het eten gingen we dan even poolbiljarten in de tent waar ik de vorige keer had geslapen, om vervolgens op het dorpspleintje een terrasje te pakken tot een uur of 3. Na zo’n hectische dag lagen we om vier uur op bed en ging het licht uit, waarna ik Dennis meestal nog een paar keer een zet moest geven om ervoor te zorgen dat hij niet op zijn rug zou gaan slapen: het gesnurk zou oorverdovend zijn geweest. (Na de eerste nacht klaagde Maria dat zij en haar man wakker waren geworden van ons gelach. Na de tweede nacht klaagde Maria dat zij wakker waren geworden van Dennis’ gesnurk!)

Dit deden we zo twee weken lang. Er zijn veel andere leuke eilandjes vlak bij Ios, maar we hadden daar geen enkele behoefte aan. Geen tijd voor!

Deze vakantie was al behoorlijk weggezakt, er is sindsdien zo veel gebeurd. En als je jong bent — hier spreekt opa — vind je veel dingen vanzelfsprekend en geef je ze niet zo snel een aparte plek in je herinneringen. Sinds het overlijden van Dennis heb ik echter veel ervan weer in gedachten herbeleefd, en besef ik nu pas hoe bijzonder het was. Niet vanwege Ios, maar door Dennis. Twee weken niets doen op een eiland: ik vraag me af met wie anders het zo leuk en speciaal had kunnen zijn…

Op 23 augustus 2004 getekend door: Karen Visser

Hoi Dennis,

Ik was een weekje in New York, en zou je graag al mijn belevenissen vertellen. Uiteraard bij voorkeur aan de bar bij squash city, onder het genot van een biertje (na de eerste standaard tonic-voor-de-vorm natuurlijk).

Heb ook gedroomd dat je er weer was, dat het allemaal één grote vergissing was… tot ik wakker werd.

Als ik al die herinneringen aan jou van andere mensen hier lees, besef ik steeds weer hoeveel vrienden en bekenden je net zo missen als ik.

Op 23 augustus 2004 getekend door: Martin Koetsier
Behalve je vriendelijkheid en vrolijkheid als barman in het TTC staat mij vooral bij dat je niet te beroerd was om met de minder begaafden (ik dus) af en toe een balletje te slaan. Bedankt!

Op 23 augustus 2004 getekend door: Ruud van Wees (TTV Jovo)
Dennis was vele jaren een van de meest gewaardeerde tegenstanders van onze vereniging. Velen zullen hem missen, vanwege zijn sportiviteit en zijn vrolijke karakter. Sterkte in deze moeilijke tijd. Ruud van Wees (TTV Jovo, Amsterdam)

Op 23 augustus 2004 getekend door:

lieve Dennis,

Wat is afscheid nemen moelijk. Ik houd vast maar ik weet dat het niet meer terug komt

Op 19 augustus 2004 getekend door: Rob, Fleur & Janneke

Lieve Dennis,je komt nu al een week niet meer. Ad en Klaas Jan doen erg hun best maar zonder jou is het zo anders. Wel wordt jouw rekening 488 goed volgezopen en dat geeft toch het gevoel dat je er een beetje bij bent.

Op 19 augustus 2004 getekend door: Medewerkers SVB-vertaalafdeling

“Als je iets doet, dan doe je het goed”. Dat Dennis vaak, en hij deed het ook.Dennis gaf in opdracht van de vertaalafdeling van de Sociale Verzekeringsbank cursussen schrijfvaardigheid aan medewerkers van de Sociale Verzekeringsbank, en dat deed hij heel goed. Het liefst ging hij natuurlijk naar Breda, maar je kon Dennis naar vestigingen in het hele land sturen. Het lukte hem overal om een ontspannen sfeer te scheppen waarin mensen zich prettig voelden en zin kregen in leren. Deze vaardigheid, een positieve uitstraling en een behoorlijke dosis enthousiasme, kracht, zelfvertrouwen en liefde voor mensen, dat is precies wat je moet hebben als docent.

Dennis had het allemaal, in overdaad.

Wij hebben zeer genoten van de manier waarop hij zijn vakkennis kon overbrengen en vooral van zijn warme persoonlijkheid. We zijn blij en trots dat hij zoveel met ons heeft willen delen en zullen hem erg missen.Medewerkers van de SVB-vertaalafdeling

Op 18 augustus 2004 getekend door: Danielle Veen (Tempo Team)

Dennis,met grote verbazing heb ik het bericht over jou gelezen op de NTTB-site. Persoonlijk heb ik je nooit echt gesproken en waarschijnlijk ken je mij niet eens. Ik heb je gezien bij de trainingsavonden van US op woensdag bij Tempo Team en op de toernooien die ook daar georganiseerd werden door US. Wat een verslagenheid en verdriet dat jij er niet meer bent. Onvoorstelbaar.. Ik wens iedereen in jouw omgeving heel veel sterkte !

Op 18 augustus 2004 getekend door: Marijn van der Neut

Lieve Dennis,

Het is al weer vijftien jaar geleden dat wij voor het eerst met elkaar in contact kwamen. Destijds was jij wedstrijdsecretaris en ik eerstejaars student en jij was degene die mij overhaalde om competitie te gaan spelen bij US-tafeltennis, ondanks het feit dat ik slechts een keertje was komen kijken en geen ervaring had met deze sport. Jij zag daar echter geen enkel probleem in en onder het mom dat het tafeltennis vanzelf wel zou komen plaatste je me in één van de vele gezellige US teams. Alleen hiervoor al zal ik je altijd dankbaar blijven, want ik ben erg van het spelletje en haar beoefenaars gaan houden.

Mensen zoals jij hebben onze club een geheel eigen karakter gegeven en die mensen waren voor mij 10 jaar geleden de belangrijkste reden om voorzitter te worden. Je bent altijd ambassadeur geweest van oneindige sportiviteit en gastvrijheid zowel binnen als buiten het tafeltennis. Hierin ben je een voorbeeld geweest voor mij en dat zul je altijd blijven……..

Op 18 augustus 2004 getekend door: M-L en Andrea
lieve Dennis, ook wij zullen je nooit vergeten, we mochten je heel graag en nog sorry dat we altijd zulke moeilijke bestellingen bij je deden (uitsmijters, eentje met en eentje zonder kaas? bruin brood? nee? wit dan? het ei niet omgedraaid, toch? kaas meebakken? biefstukken doorbakken? nee toch), maar je kon er toch ook wel om lachen hè! We waren zo blij om je af en toe nog eens op de SVB te zien….. Heel veel sterkte voor de familie en vrienden.

Op 17 augustus 2004 getekend door: Eric Hulshof
Na het volleybal ging ik op zaterdag vaak naar de keizergracht. Even eten bij Dennis. De keizersgracht bestaat niet meer en jij bent nu ook weg. Dag Dennis.

Op 17 augustus 2004 getekend door: Luuk Krom (Jovo)

Met ongeloof heb ik kennis genomen van het overlijden van Dennis. Dennis was zo’n tafeltennisser waar je altijd met plezier tegen speelde, vol gezelligheid en humor, zowel tijdens het spelen als na afloop in de kantine.Ik wens zijn dierbaren alle sterkte toe met het verwerken van dit grote verlies.

Op 16 augustus 2004 getekend door: Claudia

Dennis,

Al 21 jaar heb ik je niet gezien of gesproken. Toch ben ik je nooit vergeten.

Op het OLV in Breda was je – net zoals de anderen schrijven – super vrolijk, enthousiast en altijd in voor een lolletje. Verkleed als Hans van der Toght (witte blouse, rode lamswollen spencer) kondigde je tijdens het schoolkamp in Well (5 VWO) de programmaonderdelen aan. Je deed het vol overgave. Je legde trouwens altijd in alles je hart en ziel (behalve in je uiterlijk! Ik weet niet of dat de laatste 21 jaren ook zo was, maar in je VWO-tijd is de kledingbranche niet rijk van jou geworden!). Zo te zien en te horen ben jij die 21 jaren qua uiterlijk wel veranderd, maar niet qua innerlijk gelukkig!

Heel toevallig heb ik pas nog gedacht: “wat zou er van Dennis geworden zijn, dat wil ik eigenlijk best graag weten?!” Het was alleen NIET de bedoeling om er op deze manier achter te komen…

Maak er op de plaats waar je nu bent net zo’n gezellige dolle boel van als hier op aarde…

Ik wens je familie en vrienden veel sterkte en kracht toe, om dit enorme verlies te verwerken en een plaatsje in hun hart en leven te geven.

Dag Dennis…

Op 14 augustus 2004 getekend door: Memet Elliyasa
Dennis Römer ken ik van de Keizersgracht als barman en van de handicaptoernooien daar. Ik, toen pas begonnen met tt, kreeg waarschijnlijk iets van 17 punten voor of zo tot de 21 en verloor evengoed nog kansloos van hem. Later mocht ik het weer proberen, toen ik eindelijk na jaren ploeteren hem als tegenstander kreeg in de competitie (ze waren gedegradeerd om technische redenen). Nou dat was lachen! Hij liet mij weer alle hoeken van de zaal zien. Ik wist niet dat aanvallen zo gemakkelijk was. Ik ging er af met 21-10 of zo. Nee, hij was duidelijk nog steeds een paar klassen sterker. Maar ik herinner me hem toch vooral als sfeermaker. Hij was onmiskenbaar een van de gezichten die aan de basis stonden van mijn tafeltennisplezier.

Op 14 augustus 2004 getekend door: wouter kries

Hé Dennis,nog vele jaren zullen we geregeld aan je denken als we in gezelligheid het glas heffen in squash city. je wordt er nu al erg gemist. ’t blijft onwerkelijk. goeie gozer, tabé

Op 13 augustus 2004 getekend door: Joop Fatels

Lieve DennisVele jaren geleden kwam je gelukkig bij het Tafeltenniscentrum werken gelukkig.En in de loop van zo’n avond “werken”met jou kon ik me vol laten lopen met de illusie dat geluk voor het grijpen ligt. En dan kreunde ik iets in de telefoon de volgende dag en ging jij “wat dingetjes omzetten” en werd die dienst weer gedraaid. En nooit een piepje. Ik kon dan ook wel grijnzen als ik me het schompes haastte omdat ze al eten wilden en jij een half uurtje vertraging had en bij binnenkomst natuurlijk eerst, met een Koninckje, je vrienden ging begroeten. En zo’n vraag die ik nooit stelde maar wel eens door me heen woelde gaan: “wat doe ik hier!?” loste op als je in de deuropening kwam met je hoofd zo scheef opzij (lage gang?) “goeienavond!”

De afgelopen dagen heb ik met een aantal van je rouwende vrienden doorgebracht en dat waren bijzondere dagen, met een gloed van mooie herinneringen en humor en jouw aanwezigheid in hen. En meer bier dan gewoonlijk.

En dan mijn bewondering voor je familie, vastbesloten je op je waarde te herinneren en dat niet door bitterheid te laten verzieken. Veel sterkte Paul, Eric, Mark en alle anderen.

Vaarwel Dennis, je was een echte vriend.

Joop Fatels

Op 13 augustus 2004 getekend door: jurgen veenker

Dag Dennis, Mijn verstand zegt: herinner je de leuke dingen, maar mijn emoties snappen niet dat die ontelbare leuke ervaringen met jou niet herhaald gaan worden. Ik mis je.

In de afgelopen paar dagen merkte ik hoeveel leuke dingen ik met jou associeer. Bij muziek van Live, Coldplay, de Stones, Paul Weller, Iggy Pop, Echo & the Bunnymen denk ik aan de leuke avond die we bij die concerten hadden. Bij Wild, wild life van the Talking Heads hoor ik je weer meezingen. De terrrasjes in Amsterdam lopen weer vol, maar er ontbreekt iemand. Koninginnedag (en nacht) zal niet meer hetzelfde zijn. Graag had ik nog met je gaan tennissen of squashen. En als straks het pingpongseizoen weer begint zullen we je helemaal missen. Gisteravond na …slik… je begrafenis was het gezellig met een groep US-ers. Veel verhalen over jou. Jammer dat je er niet bij was.

Dennis, jongen, ik heb van je genoten. Ik bewonder je gigantische vrolijkheid, humor, interesse in anderen, belachelijke gulheid en positieve energie. Het leven was feest met jou.

Op 13 augustus 2004 getekend door: wouter kries

Hé Dennis,nog vele jaren zullen we geregeld aan je denken als we in gezelligheid het glas heffen in squash city. je wordt er nu al erg gemist. ’t blijft onwerkelijk. goeie gozer, tabé

Op 12 augustus 2004 getekend door:

Lieve Dennis,Zelfs na je vertrek naar veel mooiere oorden ben je gewoon de oude Dennis.

Je liet subtiel je aanwezigheid blijken door een zwoel regenbuitje te laten komen op het moment dat we langs je graf liepen.

We hebben je zó gevoeld in de zweefmolen, die, speciaal voor jou, ons slingerde van verdriet naar geluk, van herinneringen naar toekomst.

Op de achtergrond “Lust for Life”.

Het kon niet mooier.Je liet een stortbui volgen; heerlijk!

De volgende avond kregen we, vlakbij je, langs de Amstel, een mereorietenregen. Ze bléven vallen, wij bleven wensen.

Vandaag liet je de Victoria in de Hortus bloeien, jij bloeit ook in ons voort, lieve Dennis, het is ongelofelijk mooi wat je achterlaat.

Frans & Mariek

Op 12 augustus 2004 getekend door: eric römer

Lieve Dennis,Wat heb jij toch allemaal op je geweten in dat korte leven van je?

Voor de rest weet je wel wat ik allemaal wil zeggen ………

Eén ding, wat zijn wij inderdaad allemaal trots op je.

Vergeef mij dat ik even misbruik van jouw site maak.

Iedereen zo ontzettend bedankt voor de overweldigende steun!!!!!!!!!!

Dennis, het lijkt dat je stil(l) “Alive and kicking” bent.

Adieu, Dennis.

Je broertje.

Op 12 augustus 2004 getekend door: Thuur Römer

Lieve Dennis,Je bent niet onopgemerkt en als ‘een grijze muis’ door het leven gegaan. Ik wist niet dat je zoveel vrienden had. Uit al hun reacties en medeleven blijkt dat het een feest was je te kennen. Dat was het ook voor ons! Wij zijn apetrots op je en zullen je verschrikkelijk missen.Tot ooit!!

Thuur

Op 11 augustus 2004 getekend door: avi

i am so sad and sorry.Dennis was such a great fun guy that enjoyed sports and life.I will really miss him………Avi

Op 11 augustus 2004 getekend door: Patrick and Rebecca

Dear DennisIt was an honour to know you, it was an honour to be your friend, it was an honour to be with you, your family and friends on Tuesday. But we wish we could have you and not all these honours. Can anyone who met you ever forget you? I don’t think so.

With all our love

Patrick, Rebecca, Lena & Romy

Op 11 augustus 2004 getekend door:

Niks is en word meer hetzelfde!

We gaan je zo erg missen

We houden van je

Op 11 augustus 2004 getekend door: Monique Schuitema

Dennis,

Jij speelde altijd in de wibauthal en ik op zaterdag bij Tempo Team. We hebben elkaar dan ook niet veel gesproken. Maar wat me altijd bij zal blijven is die eeuwige lach op je gezicht en die twinkeloogjes van je.

Rust zacht

Monique

Op 11 augustus 2004 getekend door: René Poelwijk

Beste Dennis,

Geschrokken was iedereen. Gisteren hebben we je naar je laatste rustplaats gebracht. Het was indrukwekkend hoeveel mensen er waren, maar ik had ook niks anders verwacht voor zo’n speciaal iemand als jij, want dat was je. Ik kan wel zeggen rust zacht maar dat is niet iets wat bij jou hoort. Hopelijk kan een ieder dit grote verlies een plaatsje geven en Dennis misschien tot later…..

Op 10 augustus 2004 getekend door: Marco Wittebrood ( Rapidity)

Elk seizoen hoopte ik weer dat ik tegen je kon spelen. Niet alleen omdat onze wedstrijden altijd spannend waren, maar vooral omdat we altijd achteraf gezellig konden kletsen. Ik zal ons etentje in Wijk aan Zee met jouw team nooit vergeten. Telkens als ik tegen US zal tafeltennissen, zal ik een knipoog naar boven geven. Rust Zacht. Ik wens de familie van Dennis veel sterkte toe in deze moeilijke periode.Marco Wittebrood

Op 10 augustus 2004 getekend door: Yvan Vermeulen, Rapidity
Hiervoor schieten woorden tekort. Menig avond aan de bar met Dennis en zijn teammaten doorgebracht tot in de kleine uurtjes. Gezellig keuvelend, hij was een entertainer pur sang. Bij Rapidity was het na het bekend maken van de indeling steeds zoeken naar een US team en liefst met Dennis. Dennis je hebt ook hier een ontuitwisbare indruk nagelaten, we zullen je olijke persoonlijkheid meer dan missen. Vanaf deze zijde wil ook onze oprecht medeleven betuigen aan de nabestaanden en hun sterkte toewensen bij het verwerken van dit verlies.

Op 10 augustus 2004 getekend door: Richard Kok

Dennis,

Een aantal jaren terug ben ik begonnen met tafeltennis op de Keizersgracht. Vaak op zaterdag was ik daar met vrienden aan het spelen en daarna gingen we kijken naar de competitiewedstrijden van US. Jij was hier ook altijd aanwezig als barman/kok.

Kort daarna ben ik gaan tafeltennissen bij US. Ik heb je leren kennen als een altijd vrolijke vent, die iedereen respecteerde en eenieder probeerde te betrekken bij onze club. Als je met jou team veilig stond of jullie waren al kampioen geworden dan mocht ik bij jullie invallen, als prutser uit de 6e klasse. Na afloop iets van de rekening betalen was als invaller uit den boze. Ik heb van je genoten de jaren dat ik je nog mee mocht maken. Je gedrag, je ideeën, je gulheid, je gezellgheid, je politieke voorkeur, je muziek, en al het andere wat ik nog vergeten ben, ik zal het missen.

Veel sterkte aan de familie, en in het bijzonder aan Mark en Eric.

Richard Kok

Op 10 augustus 2004 getekend door: Gerben Posthumus
De afgelopen jaren heb ik vaak tegen Dennis en zijn team gespeeld. Bij die gelegenheden ging ik altijd met een goed gevoel naar huis al hadden we nog zo dik verloren. De wedstrijden waren spannend en in een prettige sfeer. Na de wedstrijd een biertje en een leuk gesprek. Ik zal de avonden met Dennis missen.

Op 10 augustus 2004 getekend door: Francis,Tempo Team.

Dennis,Die keren dat ik jou,heb mee mogen maken bij Tempo Team waren gezellige avonden!

Bij deze wil ik Eric,fam,vrienden en ook zeker US heel veel sterkte wensen.

Op 10 augustus 2004 getekend door: jasper

ik vond denis altijd een vrolijke gozer. wat me het meest bij zal blijven is zijn karakteristieke tafeltennis: de rare reflex-achtige slag, waardoor ik elke keer weer wou zien hoe hij die bal toch weer op tafel kreeg. helaas heb ik nooit tegen hem mogen spelen…

sterkte en geduld gewenst aan de familie, vooral aan mark en zijn viendin die ons altijd zo tof opvangen in eindhoven

Op 10 augustus 2004 getekend door: Riny

Ja, het waait nog steeds in Almere.En nee, ik heb nog steeds geen spijt.Als ik komend seizoen op vrijdag na de wedstrijd aan een biertje met een bitterbal zit, dan zal ik zeker nog eens aan je denken.

Dennis, misschien kom ik je later nog eens tegen…..

Op 10 augustus 2004 getekend door: irma en tommie
ALS er een hiernamaals is, is het daar nu in ieder geval een stuk gezelliger

Op 10 augustus 2004 getekend door: Pieter Koenders

Lieve Denni(s),

Ik geloof dat ik gek wordt: nooit meer een biertje/wijntje met je, nooit meer je aanstekelijke lach, nooit meer een kwinkslag, nooit meer tennissen, nooit meer naar de Parade, nooit meer, niks meer, geen Dennis meer.

Ik zie je nog zo binnenkomen bij US aan de Boelelaan: de jongere broer van Eric, die ook nog eens heel goed bleek te kunnen pingpongen. Een ongelofelijke levensgenieter, een mens uit duizenden. Het klikte meteen tussen ons: allebei liefde voor taal, vrouwen, drank, sport, goed eten en gezelligheid. Jouw biefstuk gorgonzola was onverbeterlijk. Samen gingen we de communicatie van US maar eens wat opleuken: How about US werd geboren en het o zo mysterieuze T-Team opgericht. De pikante puntjes deden hun intrede, evenals het T-Team Privé. Op de redactieavonden werd er nooit zoveel gedaan, maar des te meer gelachen, gegeten en gedronken. Maar de dag daarna lagen er wel de teksten. Het kenmerkte je: veel lol en gezelligheid, maar wel je afspraken nakomen. Zo was je leven ook ingericht: efficiënt en snel werken, goed contact met je klanten, veel vrijheid, geen keurslijf en al je geld besteden aan sfeer, uitjes en gezelligheid.

Mede dankzij de unieke gezelligheid van jou werd US een club waar iedereen graag naar toe kwam: om te winnen en om met elkaar de sfeer en gezelligheid te delen. De laatste jaren hadden we iets minder contact: ieder ging iets meer zijn eigen weg. Maar als we elkaar tegenkwamen was het oude vertrouwde vriendschapsgevoel er meteen weer.

Nu ben je er niet meer. Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Rust zacht.

Pieter

Op 10 augustus 2004 getekend door: martine witteveen

lieve Dennis,de laatste keer dat we gelijk competitie speelden, plaagde je me dat mijn knalgele sigmund shirt. het zou je aan de andere kant van de zaal uit je spel halen….. ik had hem voor de grap op onze eerste squashdate sinds een lange blessuretijd van mij willen aandoen. je zou me weer “leren” squashen, want ik had wel een beetje talent volgens jou. en wie kan je dan beter trainen dan dennis? daarnaast heb ik je vele malen gezien bij jou of mij thuis lekker eten en kletsen, vaak over boeken of andere belangrijke zaken in het leven. een knuffel en een kus als welkom en afscheid…. goh ik kan nog niet geloven dat we je zometeen gaan begraven. ik mis je!

liefs martine

Op 10 augustus 2004 getekend door: Lodie van Duijse

Dennis,

Elke keer als ik van je verloor met spelen dacht ik “dit is de laatste keer dat ik van je verlies”. De laatste keer dat ik dat dacht is werkelijkheid geworden. Ik zou graag nog eens van je verliezen. De tafeltennissport is een brok gezelligheid en een toffe vent verloren. Heel veel sterkte aan de familie.

Op 10 augustus 2004 getekend door: Jelmer Anker
Ik heb Dennis maar één keer mogen meemaken, namelijk in de afgelopen competitie. Toch maakte hij een onuitwisbare indruk op me. Toen op die avond het team van US (met Oto en Sylvia) veel te laat binnenkwam na een etentje bij jou thuis irriteerde me dat niet zo door jouw positieve insteek. En zoals al veelvuldig gememoreerd in dit register, het was reuze gezellig. Ik had het nog wel een keer over willen doen, helaas is dat niet meer mogelijk.

Op 10 augustus 2004 getekend door: Bart van Oerle
Dennis, ik ben je slechts een paar keer tegengekomen in de competitie. Het was voldoende om onder de indruk te raken van je sympathieke en innemende persoonlijkheid.

Op 10 augustus 2004 getekend door: Saskia Monnier

Lieve Denise,

Het zal nooit meer zo zijn dat ‘Saskia betaalt’. Jij betaalt nu pas echt het zwaarste gelag. Je vrolijkheid, het zitten op je balkon, het varen, het bij elkaar aanwaaien het kan niet meer. Als ‘buum’ was jij de beste en de Eilanden zijn erg leeg. Je vrolijkheid en levenslust zijn echter onlosmakelijk aan ons verbonden.

Op 10 augustus 2004 getekend door: Simone Onderwijzer

Dennis, vooral afgelopen seizoen heb ik veel wedstrijden van jouw team bijgewoond en geteld, het was een feest die humor van jou, ik zal jouw gezelligheid ècht missen.Rust zacht lieve Dennis.

Simone Onderwijzer. (The Victory & Amsterdam ’78)

Op 10 augustus 2004 getekend door: hans nooij
Als ’n ieder nou ‘ns is als Dennis was…

Op 9 augustus 2004 getekend door: Kees Booij

Dennis is dood. Onbegrijpelijk. Ik herinner me al die leuke wedstrijden dien we tegen hem en Jurgen met een in de loop der jaren wisselende derde man gespeeld hebben. Het was altijd leuk, altijd gezellig en een feest om naar US te komen om tegen hem te spelen.Helaas het is niet meer. Ik wens de familie en alle bekenden veel sterkte.

Kees Booij (The Victory)

Op 9 augustus 2004 getekend door: Erwin Uitslag

Beste Dennis,

Ook voor mij zijn de avonden/nachten aan de Keizersgracht met jou achter de bar onvergetelijk. Ik heb altijd een beetje gehoopt dat je bij Tempo Team nog eens op zaterdag achter die bar zou kruipen. Maar ja, dat was ook veel te ver uit het centrum…..

Ik kan het me nog moeilijk voorstellen dat je er niet meer bij zult zijn.

Erwin

Op 9 augustus 2004 getekend door: niels van der neut

Dennis,hier een laatste berichtje van 1 van de jou welbekende “Neutjes”. Een geuzennaam die door mij en Marijn met trots gedragen wordt. “De Neutjes” en “de Romertjes” ontwikkelden de laatste jaren een bijzondere band met elkaar en troffen elkaar steeds vaker. Tot wederzijds genoegen!De grote gemeenschappelijke deler van alle mij bekende romers:

Gezelligheid, onwaarschijnlijke gastvrijheid, betrouwbaarheid.

Mijn laatste herinnering aan jou was een paar weken terug bij mijn “stam” Griek. Waar we na een potje tennis weer eens een onwaarschijnlijk gezellige avond beleefde. Jij dansend op tafel en borden gooiend, hevig gecharmeerd van de vrouwelijke ober. Ik zal aan niemand vertellen dat je ook nog door de tafel zakte en dat wij tweeen als laatste het pand verlieten met de belofte snel weder te keren!

De kleine Neut mist je!

Lieve Dennis,

Ook ik zal je missen. Je eeuwige lach en je pretoogjes, elke keer weer als ik je zag. Het is gewoon niet te bevatten.

Marjory

Op 9 augustus 2004 getekend door: Vianda Stel

Lieve Dennis,

Wat een geweldige barman was jij! Ongelooflijk wat voor feest jij kon maken van zo’n avondje Keizersgracht, inclusief de heerlijke maaltijden.

Verder heb jij afgelopen jaar mijn voicemail zo ongelooflijk grappig en met zo’n goede woordkeus ingesproken, dat ik wel moest invallen in jouw team. Zo’n simpel klein berichtje zegt al heel veel over jouw onvergetelijke humor.

Ik heb het altijd enorm leuk gevonden dat jij geheel onverwachts afgelopen ouderjaarsavond bij ons thuis kwam vieren. Met een glas champagne hebben we elkaar nog het allerbeste toewenst…

We gaan je enorm missen bij US.

Vianda

Op 9 augustus 2004 getekend door: Wendy Bijwaard

Altijd komt een glimlach op als als jouw naam valt.

Tuschinski, je 10-jarig “jubileum” inclusief dasspeld in de VIP room, de nachten aan de Keizersgracht (en neem zelf een calvadosje), verjaardagsfeestjes aan het Jan Mensplein, je Snickers sporttas, krom liggen van het lachen om de honderden overbodige komma’s in m’n scriptie, je ‘bronchitis’lach, Koninginnenacht in de Jordaan, op alle foto’s een lach.

Jammer dat ik je zo lang niet meer gesproken heb, nu helemaal. Een ‘Heee Wendy’ in het voorbijgaan op de fiets op de Haarlemmerdijk was het laatste.

Dag Dennis.

Op 9 augustus 2004 getekend door: Oto Bossert

Lieve Dennis,

Nooit meer iemand aan wie ik mijn ‘Hannibal Lopez’ vorm zal laten zien…. Nooit meer iemand die tegen me zal zeggen : “Leuk hoor dat naar achter lopen tijdens het spelen maar je hebt er nog nooit een punt mee gemaakt, als je wil winnen moet je daar nu mee ophouden”….. Nooit meer afspreken op de eilanden om voor de wedstrijd een maaltijd te nuttigen en bier te drinken waardoor ik daarna voor geen meter meer kan lopen….. Nooit meer om 18:30 verzamelen bij Dennis, om op 20:00 te vertrekken en op 20:30 een speelzaal binnen lopen…… Nooit meer met Dennis “We are the championnetjes zingen onder de douche” als we kampioen waren of gedegradeerd waren…. Nooit meer mailen over trainingskampen om 06:00 in het Amsterdamse Bos om vervolgens te merken dat niemand is komen opdagen….. Nooit meer eindeloos rondjes om een rotonde rijden omdat we de uitgang van de rotonde niet meer kunnen vinden….. Nooit meer als laatste met Dennis, bij uitwedstrijden door iemand die bardienst heeft eruit gezet worden nadat iedereen van de thuisclub al lekker vertrokken is…. Nooit meer zo een goede teamcaptain…. Nooit meer iemand die me waarschuwt dat mijn mouwen van mjn bodywarmer zijn gestolen…. Nooit meer met Dennis ‘de IJsbeer’ draaien bij het naar huis rijden na een uitwedstrijd en samen met de anderen uit volle borst liedjes zingen.

Als ik het niet beter wist zou ik zeggen dat de C&A hierachter zit….. wat denk jij Dennis..?

Dag lieve Dennis…. zal je nooit vergeten….

Op 9 augustus 2004 getekend door: Ayman Bayazid

Ik heb jou voor het eerst leren kennen als invaller in jouw team met jou en Jurgen. Jij noemde mij toen de gouden invaller. Die avond was zo gezellig. We hebben heel veel lol gehad, ook in de auto. Je hebt mij toen gevraagd of ik bij jou in het team wilde komen. Mijn antwoord was volmondig ja (sorry Marijn en Niels). Ons team was berucht: altijd te laat als we uit moeten spelen en altijd het laatste team dat vertrekt uit de kantine. Als je mij opbelde en je voorstelde dat wij moeten spelen had ik altijd het gevoel: dat wordt weer een hele gezellige avond want Dennis is erbij. Altijd grote pret in de auto, hard zingen met Dennis en Oto. Een keer na het tafeltennissen gingen we nog shoarma eten bij Hava Nagila. Het was zo gezelligd dat ik op het politiebureau belandde.Je maakte altijd een lekkere maaltijd voor ons. Je was onze kapitein, soms de non-playing-captain (zoals je jezelf noemde): je kwam altijd kijken.

We gingen ook vaak tennissen. Je was altijd fanatiek en ook na het tennissen was het altijd zo gezellig dat we meteen een nieuwe tennisafspraak prikten. Je had het zo druk: tafeltennissen, 3 x squashen per week en ook nog tennissen met Hapé, Marijn, Pieter en Ayman. Je hebt mij laatst een integratietour gegeven langs de kroegen van de Jordaan. En tot mijn verbazing kende je daar iedereen. Zels bij Squash City: alle mooie meiden die achter de bar staan, ze kenden jou goed. Ze gingen zelfs met je squashen.

Je wou nog de teambarbecue organiseren in augustus. Die zullen we helaas niet meer met jou erbij beleven. Tafeltennis voor mij is nu anders want jij bent er niet meer. Ik zal jou altijd missen! Wie weet zie ik je ooit boven in de hemel. Rust zacht lieve Dennis.

AymanLieve Dennis,

Je blijft me bij als degene die altijd de vrolijkheid en gezelligheid met zich meenam. Als jij binnenkwam werd ik altijd meteen blij. Vaak had je hard gefietst. Dan was je helemaal nat van het zweet. Dan kreeg ik drie dikke zoenen van je en was mijn gezicht helemaal nat. Je zou samen met Oto nog onze Adil komen bekijken. Wij konden toen niet, wat heb ik daar nu spijt van.

Dat juist jij nu moest sterven. Ayman en ik zijn er heel verdrietig om. Rust zacht.

Annemarie

Op 9 augustus 2004 getekend door:
dag Nonkel Dannie!

Op 9 augustus 2004 getekend door: Nathalie

Hoi Dennis,

“Belgske” noemde je me altijd.

Als ik dit hoorde voelde ik me altijd een beetje thuis.

“Almere” Je hebt nooit begrepen waarom er zoveel naar Almere verhuisden. Daar peste je me soms mee, en telkens zat ik weer op die kast.

Maar ik begreep ook noot waarom jij Breda voor A’dam verruilde.

Wat ben ik blij dat je dat toen wel hebt gedaan want amders had ik je nooit gekend. Met jou was er altijd ambiance op de club en ik heb heel wat afgelachten met jou.

Ik zal je missen

Nathalie

Op 9 augustus 2004 getekend door: Karen Visser

Bij Tuschinski leerde ik je kennen, met een krantje op donderdagavond op 4 en 5.Na het werk gingen we vaak naar de Keizersgracht, waar jij achter de bar stond. Vrolijk zingend (oewie joewie oewie joewie) schonk je jezelf een calvadosje in. Uren hebben we doorgebracht op de baan bij squash city. De laatste twee jaar kon ik eindelijk eens een keer een setje van je afsnoepen (het zijn geen kinderen meer, zei je dan lachend). Op 31 augustus 1994 vierden we samen (met Anne Carine) ons afstuderen. Dit jaar (10 jaar verder) zouden we het eens flink overdoen. Een mooi plan, je hebt het net niet gehaald.verdomme

Op 9 augustus 2004 getekend door: Sylvia Witteveen

Lieve Dennis,

Mijn eerste herinnering van jou is van de Keizersgracht. Je draaide het nummer “zero” van de Smashing Pumpkins voor me als ik stond in te spelen voor een wedstrijd. Je lekkere eten, het criptogram uit De Volkskrant, die je samen met de dames oploste, de drambuie, en de toren van de Westerkerk, die we bewonderden als het weer licht werd, zijn me ook bijgebleven. Het afgelopen half jaar heb ik de eer en het genoegen gehad bij je in het team te mogen spelen. Menigmaal heb ik slap van het lachen achter de computer gelegen, niet in het minst door jouw geweldige schrijfstijl, om de mailtjes die voor, na en tussen de wedstrijden door de ronde deden. We waren standaard te laat, mede dankzij jouw fameuze driegangen menu voor de wedstrijd, de rotondes, en de weg, die we toch echt wel konden vinden zonder op de kaart te kijken. Het viel me op dat overal waar we binnen kwamen, jij op je anakroko’s, ik op mijn oranje gympen, boksschoenen zoals jij ze noemde, er altijd wel een “Hé Dennis” klonk. De sfeer tijdens en na de wedstrijden was altijd goed. Eigenlijk overal waar jij kwam was de sfeer goed. Ik denk dat menig junior moeite zou hebben met jouw seniorenversie van het Taveres toernooi in Eindhoven. De koninginnenachten bij De Doffer zal ik ook niet snel vergeten. Ook buiten tafeltennis hadden we het een en ander gemeen. Jouw cursusboek heb ik nog liggen om eens “een blik op te werpen” zoals je dat zo mooi zei, ten voordele van beide kanten, maar vooral van die van mij. Dat laatste vind ik typerend voor jouw warme joviaalheid. Naast als joviaal, zal ik je blijven herinneren als levenslustig, vrolijk en met een sterke mening. Ik zal nog vaak even naar je knipogen.

Liefs,

Sylvia

Op 9 augustus 2004 getekend door: Stan Oei

Dennis,Ik zal je gliomlach en leuke praatjes missen bij “onze Albert Heijn (“weer biefstuk?”), ons postkantoor, het bankje bij de Oranjerie! Ik hoop dat NAC dit jaar kampioen wordt!!!

Stan

Op 9 augustus 2004 getekend door: Ronald Hoogland

Dennis,

Mijn vele “trainings”-potjes aan de Keizersgracht in het grijze verleden kregen door jouw sfeerbepalende aanwezigheid achter de bar altijd een extra dimensie.

We zullen je erg missen!

Op 8 augustus 2004 getekend door: Martijn Zentveld (TTV Castricum)
In een vaak zenuwachtig spelletje wat pingpongen heet, vond ik het altijd een genot om je te zien spelen en ook om tegen je te spelen wat helaas niet vaak is gebeurd.Je uitstraling, vriendelijkheid en humor(zowel achter de tafel als na de wedstrijd) maakte tafeltennissen eigenlijk helemaal geen zenuwachtig spelletje meer. Afschuwelijk dat je zo vroeg hebt moeten gaan en bij deze wens ik de nabestaanden en alle vrienden van Dennis heel veel sterkte toe.

Op 8 augustus 2004 getekend door: Bjorn van der Neut

Dennis, de laatste wedstrijd van de vorige competitie heb ik tegen jou gespeeld. Lol hebben we gehad tijdens het spelen. Lol was ook jou drijfveer en gezelligheid. Ongelofelijk dat ik je nooit meer zal zien en nooit meer tegen je mag spelen. Rust zacht.

The Victory

http://www.thevictory.nl

Op 8 augustus 2004 getekend door: Karin Limburg

Lieve Dennis,

Jij was een van de weinige mensen die altijd bereid was om met mij (een beginner) een spelletje squash te spelen. Je liet me vreselijk rennen voor mijn balletjes en hoe meer ik mijn best deed hoe enthousiaster je werd. Ik vond dat altijd erg leuk en heb er ook heel veel van geleerd. Dat wij gingen verhuizen begreep je niet zo goed.”Hoe is het in Almere, waait het er nog steeds?” was je vaste vraag als wij elkaar zagen.

Op het feest voor je 40ste verjaardag stelde je zelf voor om weer eens te gaan squashen. Ik had me er zo op verheugd om na de vakantie weer een keer te gaan spelen, maar helaas zijn het de laatste woorden geweest die we met elkaar hebben gesproken…..

Op 7 augustus 2004 getekend door: Jan de LAat

Hallo Dennis,

We zijn zonder het van te voren te weten naar de zelfde school gegaan, we komen uit dezeldfe buurt, zijn bij dezelfde tafeltennisclub begonnen, en bij groot en machtig toeval ben ik je toen tegengekomen bij US. En daar ben ik heel blij om. Een echte Amsterdamse Brabander die voor iedereen een grote lach, en een vriendelijk woord had. En iedereen, groot of klein, uitnodigde voor een lekker biertje. Ik zal je missen. Geen Smashing Pumkins meer hard in Eindhoven.

Jan

Op 7 augustus 2004 getekend door: Gerard Happé

Dennis

Blind (sport-) fanatisme kon je niet bekoren. Het moest wel en lolletje blijven. Eenmaal achter de tafel of op de tennisbaan bleef van dit relativisme weinig over.

Een klopje op de zijkant van de tafel of een rondje op de tennisbaan brachten mij dan in opperste concentratie. Hernieuwde strijdlust maakte zich dan van je meester.

Nooit zal ik de twinkeling in je ogen vergeten, wanneer je me weer eens dolde met een “leep” balletje.

Dan het ‘après-tennis, waarbij het “dolletje” terloops nog even de revue passeerde. Niet te lang, want er waren belangrijker zaken.

De dan volgende discussies over “van alles en nog wat”. Met een koel glas bier. Onvergetelijke momenten.

Zo wil ik me je herinneren.

Gerard.

Op 7 augustus 2004 getekend door: conny schalke

Lieve Dennis,De etentjes die wij met z’n allen hadden waren niet compleet zonder jou. Jij was een gangmaker en kon de juiste sfeer neerzetten. En ’s nacht een wandeling maken op het Zeeuwse strand vond je ook prima. Zal altijd met een glimlach aan je denken. Lieve groet

Op 6 augustus 2004 getekend door: Danielle Soester

Lieve Dennis,

Wat zal ik je missen bij US!

De tijd van de Keizersgracht zal me toch altijd het meeste bij blijven. Een heerlijke sate of daghap, een hoop Koninckjes, en tot ’s ochtends vroeg door. Hoe er getafeltennist werd was niet eens zo heel belangrijk, jij zorgde voor de sfeer. We hadden plannen om deze goede oude tijd van de Keizersgracht te laten herleven… Helaas kan dat nu niet meer.

Geef een reactie